"Waterwerken"

Vanaf 2014 ben ik regelmatig een week naar één van de Waddeneilanden gegaan om in weer en wind te tekenen en schilderen. Aangetrokken door de lege ruimte daar. Een ruimte zo groot dat de menselijke maat krimpt. Je wordt er klein van en stil. Precies dat gevoel maakte het tekenen nieuw, op de tast in contact met de schoonheid, de diversiteit , de leegte. Er ontstond een fascinatie voor het water, de beweeglijkheid, de levendigheid en vooral het ongrijpbare ervan. Ik teken zoals Kandinsky het adviseerde: “word je onderwerp”. Ik wilde de beweging van het water niet bevriezen in een afbeelding maar vatten in zijn levensenergie en in zijn bewogen worden door de wind.
De schetsen gingen mee naar het atelier waar ik besloot delen van de waterschetsen uit te vergroten op doek. Dat deed ik in tegenstelling tot hoe de schetsen ontstaan waren heel precies . Ik wilde het element concentratie toevoegen aan het werk. Het uiteindelijke werk is grafisch geworden. Het lijkt ordelijk en ritmisch maar als je langer kijkt zie je dat de orde niet klopt, telkens verspringt , de vorm de restvorm wordt en visa versa. Het brengt dezelfde houvastloze levendigheid over die de essentie is van water voor mij.
Willems overlijden bracht me een heel ander gevoel bij de zee. De zee werd naast levendig ook een gezicht van de dood. Dreigend en je meeslepend in haar diepte. Of juist monotoon en vlak in een grijsheid waar geen beweging in valt te bespeuren. De ruimte om te verwonderen bleef. Werk wat ontstaan is na het overlijden van Willem is nog niet toe aan beschouwen en exposeren.